Τελευταίες μέρες καλοκαιριού. Τελευταίες μέρες στα ΓΙΑΝΝΕΝΑ!

747

Ήρθε η ώρα. Η ώρα που ξαφνικά περνάς από την απόλυτη ανεμελιά των φοιτητικών χρόνων στην πραγματική ενηλικίωση. Η ώρα που παίρνεις απόφαση ο,τι τα ψέματα έληξαν και πρέπει να πάρεις την ζωή στα χέρια σου. Η ώρα που φεύγεις από τα Γιάννενα και θα ξανα έρθεις για την ορκωμοσία σου, για να δεις φίλους ή για να δώσεις random μαθήματα που πιθανώς κόπηκες – μπορεί και επίτηδες. Η ώρα που αλλάζεις κεφάλαιο στο βιβλίο της ζωής σου. Έφτασε.

Και ας μην το κάνουμε μακάβριο. Το ήξερες. Ήξερες πως είχες ημερομηνία λήξης σε αυτήν την πόλη.

Σου μένει όμως ένα γαμώτο. Γαμώτο γιατί αφήνεις ανθρώπους αγαπημένους, φίλους καρδιακούς και σχέσεις που είχαν ελπίδες αλλά τσακίστηκαν. Αφήνεις την “ελευθερία”, το παλατάκι που έμενες επί 4 με 5 χρόνια, την αδιάφορη γειτονιά σου, το supermarket που ψώνιζες μακαρόνια. Αφήνεις τις μεγάλες νύχτες, τον αφόρητο περίπατο από τα ΚΤΕΛ μέχρι την Δόμπολη και πάλι πίσω, το ανέμελο μεθύσι, τα στόρυ στην Λίμνη Κυριακή απόγευμα. Αφήνεις υποσχέσεις, πάρτι στο θεατράκι, στενάκια που έδωσες το πρώτο σου αληθινό φιλί, στέκια που έκανες 2ο σπίτι σου, μυρωδιές. Αφήνεις ένα τόνο συναισθήματα. Αφήνεις, αφήνεις, τόσο λίγα αλλά τόσο πολλά.

Έτσι είναι το καλοκαίρι. Σε γλυκαίνει στην αρχή, σε κάνει να πετάς σε ουρανούς και αστέρια και έπειτα, μετά από αφόρητη ζέστη και ιδρωμένα χέρια σε προσγειώνει. Είναι και ο Αύγουστος τόσο δα μικρός, σου θυμίζει πως όλα κάποτε τελειώνουν.

Τουλάχιστον, αυτό το τέλος – το κοιτάς από μακρυά και μέσα από τα δάκρυα, χαμογελάς! Χαμογελάς από γαλήνη.

Δεν θα σου πω “γιατί τα φοιτητικά χρόνια είναι τα πιο γαμάτα”. Αυτό το ξέρουμε. Θα σου πω “γιατί πολύ απλά δεν έχεις νιώσει ποτέ ξανά αυτό το συναίσθημα”. Χαρμολύπη.

//